کتاب صد سال تنهایی
کتاب «صد سال تنهایی» اثر گابریل گارسیا مارکز را کیومرث پارسای به فارسی برگردانده است. گابریل گارسیا مارکز به خاطر این کتاب موفق به کسب نوبل ادبی شده است. او در «صد سال تنهایی» سبکی نو را بنیان نهاد. مارکز در عين واقع‌گرايي و واقع نمايي، عناصر شگفت انگيز دنياي اسطوره و تخيل را به عقايد خاص مردم پيوند داد و اثري متفاوت با دنياي واقعيت يا تخيلِ محض ساخت، این سبک را در اصطلاح رئاليسم جادويي مي‌گويند. رمان «صد سال تنهایی» در سال ۱۹۶۵ در شمارگان هشت هزار نسخه و به زبان اسپانيايي در آرژانتين به چاپ رسيد كه همه نسخه‌هاي آن در هفتة اول فروخته شد. بعد از گذشت تقریباً پنج دهه از اولين چاپ اين كتاب، بيش از سی ميليون جلد از آن در سراسر دنيا به فروش رفته است و به بیش از سی زبان مختلف ترجمه شده است. كتاب صدسال تنهايي حكايت شش نسل از خانواد هاي كولي است كه محكوم به تنها زيستن هستند. خوزه آركاديو بوئنديا و اورسولا ايگوآران، زن و شوهري هستند كه همراه تني چند از دوستانشان دهكده خود را ترك مي‌كنند تا به جاي جديد برسند و سپس دهكده موكوندو را بنيان مي‌گذارند؛ دهكده‌اي كه در ابتدا بكر و جادويي است، ولي بعد از ارتباط با ساير تمدن‌ها، عناصر خيال از آن دور مي‌شود. صدسال تنهايي از زبان سوم شخص حكايت مي‌شود. ماركز در صد سال تنهايي واقعيت اجتماعي و جغرافيايي جديد كولي ها را از همان ابتدا به تفكرات و اسطوره‌هاي آنها پيوند مي‌دهد.
