شعر دریا و ساحل
لب دریا… نسیم و آب و آهنگ …
شکسته… ناله های موج … بر سنگ.
مگر دریا دلی … داند … که ما را…
چه توفان ها ست … در این سینه تنگ !
…
تب و تابی ست … در موسیقی آب
کجا … پنهان شده ست … این روح بی تاب
فرازش … شوق هستی … شور پرواز…
فرودش : غم … سکوتش : مرگ ومرداب …!
…
سپردم … سینه را … بر سینه کوه
غریق بهت جنگل های انبوه …
غروب بیشه زارانم … در افکند
به جنگل های بی پایان اندوه !
…
لب دریا … گل خورشید … پرپر !
به هر موجی … پری خونین … شناور !
به کام خویش … پیچاندند و بردند،
مرا … گرداب های سرد باور !
…
بخوان … ای مرغ مست بیشه دور…
که ریزد …. از صدایت … شادی و نور…
قفس … تنگ است و دل … تنگ است… ورنه
هزاران نغمه دارم … چون تو پر شور !
…
لب دریا… غریو موج و کولاک…
فرو پیچده شب … در باد نمناک…
نگاه ماه … در آن ابر تاریک…
نگاه ماهی افتاده بر خاک !
…
پریشان است …امشب … خاطر آب …
چه راهی می زند … آن روح بی تاب !
« سبکباران ساحل ها » … چه دانند…
«شب تاریک و بیم موج و گرداب » !
…
لب دریا … شب از هنگامه لبریز …
خروش موج ها: پرهیز … پرهیز … ،
در آن توفان … که صد فریاد … گم شد؛
چه بر می آید از … وای شباویز ؟!
…
چراغی دور … در ساحل … شکفته
من و دریا … دو همراز نخفته !
همه شب … گفت دریا … قصه با ماه
دریغا … حرف من… حرف نگفته !
فریدون مشیری
…………………………………………………….
روزهای پیچیده ای را … دارم ساده … میگذرونم
نگرانم !
انگار دریک فیلم اکشن سینمایی … اوج فیلم … درست وسط پرده سینما
گیر کردم …
دو بعدی هست … عقب یا جلو نمیتونم برم
از جام نمیتونم … تکون بخورم
یک عده تماشاگر این ماجرا به من دلداری میدن …
که هیچ اتفاقی نمیفته و یک عده …
ولی من … می ترسم ! بازی هم بلد نیستم !
الهه …
